Blijspel in 5 bedrijven
*********************
Topambtenaren Antwerpen krijgen twee kredietkaarten
ANTWERPEN - Dat het kransje van de Antwerpse politietop gaat 'teambuilden' in één van Belgiës duurste kuuroorden en korpschef Luc Lamine zijn privé-chauffeur op kosten van de belastingbetaler neeneemt naar een congres in Amerika, zijn slechts enkele uitspattingen die mee aan de basis liggen van het conflict tussen de korpschef en een deel van zijn (hoofd)commissarissen.
Er is dus meer aan de hand dan alleen "wrevel over de invulling van bepaalde politiediensten en de coördinatie ervan". Bij het conflict met korpschef Lamine zijn, zo blijkt nu, ook een pak meer topofficieren betrokken dan enkel de eerder genoemde hoofdcommissarissen Serge Muyters (zone West, Lange Nieuwstraat) en Marc Van der Heyden (zone Centrum, Quinten Matsijslei). En het is ook niet zo dat het probleem, zoals de Antwerpse burgemeester Leona Detiège woensdag nog zei, is opgelost. Integendeel: de achtergrond van de crisis komt nu pas boven water.
Het mysterie van de kredietkaarten
Nogal wat hoofdcommissarissen én commissarissen verteren niet dat ze toevallig moesten ontdekken dat Luc Lamine sinds vorig jaar Visa-kaarten uit de politiebegroting uitdeelt aan enkele van zijn acolieten. Het gaat om kredietkaarten voor representatiekosten. Houder van zo'n kaart ten belope van 1.000 euro per jaar: de hoofdcommissarissen Guido Dupont, Luc Van Beylen; burgerpersoneelslid Paul Lannoy; en de commissarissen Luc De Kock, Willy Van Haerenborgh en Willy Van Achteren. Lamine zelf heeft een kredietkaart ter waarde van 2.750 euro. Opmerkelijk is dat ook drie topambtenaren van de stad Antwerpen (stadssecretaris Fred Nolf, zijn adjunct én de stadsontvanger) uit de politiebegroting mogen beschikken over een kredietkaart van 2.750 euro. Sterker: deze drie topambtenaren ontvangen dit bedrag dubbel. Want ze hebben ook al zo'n Visa-kaart uit de begroting van de stad Antwerpen.
Een politiefunctionaris: "De overige 11 hoofdcommissarissen en 134 commissarissen betalen hun onkosten uit eigen zak. Tuurlijk wekt dat ongenoegen. De manier waarop sommigen het bestaan van die Visa-kaarten vernamen, is al helemaal dubieus. Zo heeft een medewerker van Luc Lamine Serge Muyters willen omkopen. Hij zei tegen Muyters: We willen dat je op het hoofdcommissariaat komt werken en je zone opgeeft. In ruil krijg je ook een kredietkaart én maak je deel uit van de 'reisclub'. Muyters viel achterover en heeft geweigerd omdat hij vierkant tegen dat soort uitspattingen is."
Het Antwerpse schepencollege heeft al in het grootste geheim op 15 januari een Visa-kaart van een hoofdcommissaris moeten intrekken wegens misbruik. De politieman zat met zijn kaart 1.000 euro in het rood, geld dat hij ten private titel heeft gespendeerd aan een hotelkamer en de huur van auto's in Frankrijk. Zijn kaart is bij collegebesluit overgeheveld naar woordvoerder Fons Bastiaenssens. Sommige (hoofd)commissarissen pikken het niet dat ze als vertrouwenspersonen niet worden betrokken bij de besluitvormingen van hun korpschef.
Dienstreisjes op luxebestemmingen
Het nut van enkele recente dienstreizen trekken nogal wat hoge politiefunctionarissen eveneens in twijfel. Vijfendertig leden van het hoofdcommissariaat hebben op 16 en 17 december 2002 aan teambuilding gedaan in het luxueuze kooruurd La Réserve in Knokke. Kostprijs: 9.081,32 euro (366.340 Belgische frank). Met name ook schepen van Financiën Luc Bungeneers heeft zich hiertegen verzet. "Als Luc Lamine met zijn eigen mensen zo nodig aan teambuilding moet doen, moet hij respect hebben voor de Antwerpse belastingbetaler en in het Zeemanshuis gaan zitten", aldus de schepen. "Luc Lamine heeft de Knokke-trip ingeschreven op zijn post 'politieopleiding' waarvoor hij 330.000 euro krijgt. Ik noem dat misbruik: je gaat niet naar La Réserve voor opleiding, maar voor je plezier."
Agenten aan de basis: "Wij moeten op alles en nog wat besparen, terwijl dure dienstreizen wél kunnen en bij de basis niets doordringt van de kennis die deze dienstreizen opleveren."
Privé-chauffeur mee naar Amerika
Er is ook aan het licht gekomen dat Luc Lamine zijn privé-chauffeur heeft meegenomen naar een conferentie in Minneapolis van 4 tot en met 11 oktober 2002. Ook één hoofdcommissaris is meegegaan. Kostprijs: 9.186,44 euro (370.580 Belgische frank). "Ontoelaatbaar dat Lamine in Amerika zijn chauffeur bij zich moet hebben", aldus Bungeneers. "De kosten in Minneapolis zijn bovendien overschreden met 1.300 euro. En zoals met alle andere dienstreizen weet zelfs ik als schepen van Financiën niet wat er met dat geld is gebeurd, want het is niet te controleren."
Een zevendaagse studiereis naar Zuid-Afrika in september 2002, van een hoofd- en een commissaris, kostte 8.914 euro (359.590 frank).
Luc Bungeneers: "Die studiereis ging onder meer over het project crossroads. Wat is dat? En waarom moet dat zo duur zijn? En waarom bestaan daar geen facturen van? Kijk, ik heb voor dit jaar al 100.000 euro gesaneerd op dienstreizen. Ik vraag dat Lamine het geld van de politiebegroting spendeert aan zijn kerntaak - met name veiligheid - in plaats van aan dure plezierreisjes en relatiegeschenken, waar hij ook gul mee is."
2) Yves Desmet springt in de bres op 11 februari 2003
Bij de collega's van de 'Frut', die het schandaal eigenhandig naar boven hebben gespit, schuwt men de grote woorden niet en wordt hun enorme scoop in één adem met de RTT- en de Agusta-affaire genoemd. Het is dan ook bijzonder straf: stel u voor, een aantal commissarissen van de Antwerpse politie beschikt over een Visa-kaart waarmee ze maar liefst 1.000 euro per jaar aan etentjes kunnen spenderen. Dat betekent dus 83,33 euro per maand, of één maaltijd voor twee personen in een middenklasserestaurant, en dan mag je al niet te gek doen met de wijn. Het spreekt dat voor die schandelijke verspilling van belastinggeld Luc Lamine onmiddellijk met pek en veren uit de politietoren verjaagd dient te worden.
De andere aanklachten zijn van dezelfde orde: deelname aan binnen- en buitenlandse congressen, waarvan de doelstelling en het - overigens vrij karige - budget door het schepencollege unaniem zijn goedgekeurd, blijken plots halsmisdaden. "Want", zo jammert schepen Bungeneers, "in Zuid-Afrika hebben ze zelfs wijn gedegusteerd." Stel je voor, op studiereis in Nederland zouden die Antwerpse flikken zelfs kaas durven eten. Je zou voor minder iemands ontslag vragen.
De aanval op Luc Lamine is van zo'n ontstellend lichtgewichtgehalte, dat het je moeite kost om er serieus bij te blijven. De opgefokte hetze tegen de man heeft dan ook andere motieven.
Tot voor enkele jaren was de Antwerpse politie een zootje: overgepolitiseerd, inefficiënt, in een aantal gevallen flirtend met het corrupte. Lamine, de eerste die op basis van examens en niet op basis van politieke kleur tot hoofd van de politie bevorderd werd, heeft met een inzet en een werkkracht die aan roofbouw op zijn eigen persoon grenzen, meer dan een begin gemaakt met de reorganisatie: het aanpakken van de uitwassen in het eigen korps, het uitstippelen van een community policing, preventiebeleid, bereikbaarheid, snelheid van interventies, en we kunnen zo nog een tijdje doorgaan.
De resultaten zijn er ook: de criminaliteit stijgt niet langer in Antwerpen, het oplossingspercentage van misdrijven is gestegen. Natuurlijk is het paradijs nog veraf, maar de resultaten zijn voor het eerst in jaren niet langer iets om je voor te schamen.
Dat is blijkbaar niet naar de zin van een aantal mensen in de Antwerpse politiek, in de eerste plaats van hen die het liefst hebben dat de problemen niet opgelost geraken, omdat zij hun electoraat net putten uit onveiligheid en onveiligheidsgevoel. Het is ook niet naar de zin van beleidsmakers en journalisten die een politiebeleid in het teken van de nultolerantie, de matrak, het waterkanon en het cachot willen, en die niet geloven in de aanpak van Lamine, die weet dat hij naast de nodige repressie ook moet werken aan preventie en overleg.
Dat is de werkelijke achtergrond van deze aanval, en niet een paar honderd euro op een Visa-kaart. Misschien is het daarom nuttig even op te merken dat nogal wat mensen, ook buiten Antwerpen, Luc Lamine als een van de beste politiemensen van het land beschouwen.
3) Gazet van Antwerpen slaat terug op 14 februari 2003
Roger Van Houtte:
Kent u wel de echte inzet van het onverkwikkelijke Antwerpse politiedossier, het verhaal van de overuren, het reisclubje en de Visa-kaarten voor de vriendjes? Wist u het niet? Het is toch duidelijk dat hier een fascistisch complot wordt gesmeed, waardoor de ultra-democratische politiechef Luc Lamine wordt verjaagd door beleidsmakers en journalisten, die 'nultolerantie nu' roepen.
Het snode complot van één krant tegen de korpschef
ANTWERPEN - De wereld is simpel. Gazet van Antwerpen wil die arme Antwerpse korpschef met pek en veren uit de politietoren verjagen om een soort fascistisch politieregime te vestigen in de koekestad. Dat is de echte inzet. Er valt niet aan te twijfelen, want het werd op 11 februari verkondigd door het 'Geweten van Vlaanderen', Yves Desmet van De Morgen. Hij is de man die de rechts-repressieve bedoelingen kan ontmaskeren bij confraters, ook als die heel hun journalistiek leven het omgekeerde hebben geschreven.
Om duidelijk te maken waarover het gaat, volgend citaat: "Luc Lamine heeft met een inzet en een werkkracht die aan roofbouw op zijn eigen persoon grenzen, meer dan een begin gemaakt met de reorganisatie: het aanpakken van de uitwassen in het eigen korps, het uitstippelen van een community policing, preventiebeleid, bereikbaarheid, snelheid van interventies, en we kunnen zo nog een tijdje doorgaan. De resultaten zijn er ook: de criminaliteit stijgt niet langer in Antwerpen, het oplossingspercentage van misdrijven is gestegen... Dat is niet naar de zin van een aantal mensen in de Antwerpse politiek, in de eerste plaats van hen die het liefst hebben dat problemen niet opgelost geraken... Het is ook niet naar de zin van beleidsmakers en journalisten die een politiebeleid in het teken van de nultolerantie, de matrak, het waterkanon en het cachot willen, en die niet geloven in de aanpak van Lamine, die weet dat hij naast de nodige repressie ook moet werken aan preventie en overleg". Dat is de analyse van kenner Yves Desmet. De genoemde journalisten, dat zijn wij.
Betere politie
Ik heb van 1997 tot nu in de editie Metropool ongeveer 200 commentaar- artikels geschreven die handelden over veiligheid, politie en mensenrechten en in de voorbije paar jaren ook nog eens zo'n twintig grote opiniestukken op deze bladzijde. Telkens heb ik een politiebeleid verdedigd dat veel dichter bij de burger moet staan dan nu, met aanspreekbare en dienstvaardige agenten in de wijken.
Tot 2000 was er geen probleem. De meeste partijen volgden ongeveer dezelfde koers. Het luik veiligheid in het bestuursakkoord van november 2000 baadde echter in de paniek na de zoveelste Blok-overwinning. Men poogde het Blok langs rechts te passeren. De personeelssterkte zou gaan (van 1.850) tot 2.630 korpsleden, de kosten stegen gigantisch en de gespierde taal was niet uit de lucht. Het Vlaams Blok keurde alles goed, letterlijk 'met enthousiasme'. Het Blok zei dat het over de hele lijn gelijk had gekregen. De korpschef kreeg 'carte blanche'.
Grote gaven
Ik vrees een beetje dat onze confrater Yves Desmet geen enkele van mijn 200 commentaren in de Metropool-editie heeft gelezen en geen enkele van mijn 20 opiniestukken. Wat natuurlijk niet belet dat hij toch het standpunt van deze krant over veiligheid en politiebeleid kent. Als Geweten van Vlaanderen weet je dat vanzelf. Dat is een gave. Zoals zijn krant ook perfect Antwerpen kent en toch bijna steeds afwezig is op het terrein.
Nog een gave is de voortdurende bevestiging van een dwanggedachte. Met een beetje commercieel doorzicht moet je blijven hameren op het verdoken fascistisch karakter van de concurrent, ook al blijkt dat nergens uit. Zo werkt de demonisering. Als je het blijft vertellen, geloven ze je.
Nooit één motief?
Soms is het gewoon komisch. Zoals het hoofdartikel van Yves Desmet een komische epiloog kreeg op dezelfde 11 februari. Korpschef Luc Lamine vond het moment gekomen om op het intranet van de politie een boodschap te verspreiden, waarin hij de commotie van de jongste dagen nog eens herleidt tot de complottheorie.
"Men doet nooit iets uit één motief alleen", beweert de korpschef. En ter staving voegde hij daarbij... jawel, het artikel van Yves Desmet. De hagiografie van Lamine in De Morgen als voedsel voor het hele korps. Wat een samenspel, wat een meesterlijke dubbelpass tussen Desmet en Lamine. Twee grote BV's, samen hand in hand, strijdend tegen elke zucht van kritiek binnen en buiten het korps. En dat vlak voor Valentijn. Is dat niet van een ontroerende schoonheid?
De hagiografie van Lamine in De Morgen als voedsel voor het hele korps. Wat een samenspel, wat een meesterlijke dubbelpas tussen Desmet en Lamine.
Ach, Yves Desmet heeft het al eens over kutmarokkanen, maar als gediplomeerd Geweten mag hij dat. En er wordt al eens een ultra-repressief verhaaltje geschreven over het arme oudje dat door snode vreemdelingen van haar handtas wordt beroofd, terwijl de progressieve verslaggever op een multicultureel Brussels terras een exotisch drankje proeft en niet ingrijpt, maar ook dat is de progressieve pers gegund.
Als de rechtse krant wat kritisch is over het nut van een irritante politiehelikopter dan gaat De Morgen de helikopter bejubelen. Als we schrijven dat de op hol geslagen Antwerpse politiebegroting (165 miljoen euro of het wereldrecordbedrag van 14.800 frank per Antwerpenaar) ook de sociale sector kortwiekt, dan worden de brave betogers als beloning doodgezwegen.
Als ik schrijf dat een weekbladjournalist Filip Dewinter een grote dienst bewijst door hem voor de tv-camera's onbeschoft te behandelen, dan spreid ik het bedje voor het Blok en ben ik een ondemocratische journalist. En ik was daarvoor al beticht van politieke pornografie, wat dat ook moge zijn. Wij zouden ook nog een tijdje kunnen doorgaan.
Waren er geen goede prestaties? Toch wel. Falconplein en Schipperskwartier werden schoongeveegd en de opmars der hoeren afgeblokt, ondanks de 'progressieve' kreten. De interventie verloopt efficiënter, maar op Linkeroever moest eerst een dode vallen. Er waren goede dingen op het vlak van jongerencriminaliteit, partnergeweld, de beveiliging van commissariaten en de ordehandhaving bij de betoging na de moord in Borgerhout. Maar de criminaliteit daalt niet, ondanks de enorme financiële injecties, de politiebegrotingen zijn rampzalig slecht, het korps draait niet efficiënt, de werksfeer is vaak barslecht, hoewel er vele goede en idealistische agenten zijn. Terloops: we hebben nooit het ontslag van Lamine gevraagd. Daar hebben we geen baat bij. We willen alleen een beter lokaal korps dat terugkeert naar de essentie, bij de burger. Dat hebben we zeven jaar lang verdedigd. De meerderheid veranderde van mening en strategie, wij niet.
Toch blijkt onze houding juist die politici te dienen, "die hun electoraat putten uit onveiligheid en onveiligheidsgevoel", zoals die spitse Yves Desmet dat schrijft. Het Vlaams Blok dus.
Al vlug werd de wijkwerking teruggeschroefd. Politie te voet werd een rariteit. De ene spectaculaire actie volgde na de andere. Er kwam een technologische en veramerikaanste politie met allerlei gadgets als camera's, rijdende commissariaten, helikopters en andere rommel. Af en toe werd een plein schoongeveegd en dan weer voor weken vergeten. Af en toe wordt de kraan van de nultolerantie voor een paar dagen opengedraaid, niet door Gazet van Antwerpen, maar door de politietop. Korpschef Lamine heeft een indrukwekkend aantal 'cellen' en gespecialiseerde politietjes zo goed bemand dat er geen wijkagent meer te zien is. De vroeger gevraagde polyvalentie wordt daardoor zeer zwak.
W e willen alleen een beter lokaal korps dat terugkeert naar de essentie, bij de burger. Dat hebben we zeven jaar lang verdedigd.
4) Plotseling goed nieuws uit Antwerpen (De Morgen van 20 februari 2003)
Net als in 2001 heeft de criminaliteit in Antwerpen zich vorig jaar gestabiliseerd. Volgens korpschef Luc Lamine is dat te danken aan de integrale aanpak van lokale en federale politie, parket en stedelijke overheid.
De criminaliteit in Antwerpen steeg vorig jaar maar met 0,9 procent (0,1 procent in 2001). In aantal gevallen uitgedrukt: 58.068 tegenover 57.530 (+ 538). Conclusie: een stabilisering. Dat de criminaliteit niet veel meer steeg, is een gevolg van de "fenomeengerichte aanpak" van het korps, waarbij men zich concentreerde op welbepaalde prioriteiten.
Prioriteit nummer één was volgens Lamine de straatcriminaliteit. Die daalde 'globaal gezien'. Een forse daling (van 18 procent) deed zich voor bij de subcategorie diefstal met wapenvertoon/-gebruik. In 2001 was dat soort diefstallen nog gestegen met 18 procent. In de overige drie subcategorieën was er sprake van een lichte stijging, maar die was veel kleiner dan in 2001. Vooral het aantal gauwdiefstallen hield men in de hand (+0,2 procent tegenover +52 procent). Succes was er ook in de strijd tegen de diefstallen met geweld (+3 procent tegenover +10 procent in 2001) en de handtasroven (+6 procent tegenover +64 procent).
Ook bij de misdrijven tegen eigendommen, korpsprioriteit nummer twee, stelt Lamine een daling vast. Die was vooral te danken aan de subcategorie diefstallen uit auto's (-2 procent tegenover +7 procent in 2001). In de subcategorie inbraken in woningen deed zich daarentegen een lichte stijging voor (+3 procent tegenover -15 procent in 2001). Deze zou het gevolg zijn van een tekort aan beschikbare politiemensen eind 2002. Verder was er ook een toename van inbraakpogingen (+35 procent tegenover +26 procent).
Tegenover de dalers stonden vorig jaar ook stijgers, maar doordat die cijfermatig minder hoog waren, hadden ze volgens Lamine nauwelijks invloed op de totale criminaliteit. De eerste belangrijke stijger was de categorie opzettelijke slagen en verwondingen. "Het gaat hier vooral om intrafamiliaal geweld (van 3.951 naar 4.228 feiten)." Verontrustend vindt Lamine ook de stijging van het aantal aanrandingen van de eerbaarheid (van 132 naar 197 gevallen). De derde stijger, drugsgebruik en bezit (van 1080 naar 1145 gevallen), hangt samen met "Franse drugstoeristen die zich komen bevoorraden in Antwerpen".
5) De ontknoping op 25 februari 2003 (Gazet van Antwerpen)
ANTWERPEN - Ook gemeenteraadslid Ludo De Ranter is verhoord in het opsporingsonderzoek, dat het parket naar de boekhouding van de Antwerpse politie heeft opgestart. Naast vragen over overuren, dienstreizen en Visa-kaarten werd De Ranter geconfronteerd met een dure dienstreis van korpschef Luc Lamine en twee hoofdcommissarissen naar Toronto. "Die reis was wraakroepend", aldus de Ranter.
Gemeenteraadslid De Ranter niet mals voor Antwerpse korpschef Luc Lamine
Ludo De Ranter werd vrijdag bij hoogdringendheid bevraagd door de Brusselse algemene inspectie van de federale en lokale politie. Die voert op bevel van het Antwerpse parket en in opdracht van minister van Binnenlandse Zaken, Duquesne, een opsporingsonderzoek naar de boekhouding van de Antwerpse politie. "Ik heb mijn visie op de beleidscultuur van de Antwerpse politie moeten geven", aldus De Ranter. "Wat ik aan die cultuur het ergste vind, is dat je daar geen vragen over mag stellen en dat iedereen dat ook normaal vindt. Wie vragen stelt, wordt vakkundig geliquideerd. Zo'n cultuur, ook in de politiek, leidt tot willekeur, machtsmisbruik en normvervaging. Daarover is er vrijdag gesproken."
"Tuurlijk is er niets mis met Visa-kaarten voor representatiekosten, maar duidelijk wél met personen die die kaarten gebruiken", vervolgt Ludo De Ranter. "En waarom? Omdat er op dat vlak geen enkele transparantie is. Omdat niemand nog maar weet waarvoor die kaarten nu precies mogen worden gebruikt. Laat daar in godsnaam duidelijkheid over komen. En snel."
Mechanismen
De onderzoekers grepen volgens De Ranter een dienstreis van de politie naar het Canadese Toronto aan om de mechanismen achter beslissingen van het schepencollege te doorgronden. "Ze vroegen of ik wist dat drie hoofdcommissarissen ('korpschef Luc Lamine en de hoofdcommissarissen Guido Dupont en Luc Van Beylen') van 23 oktober tot 1 november 2001, voor 13.542 euro een conferentie in Toronto hebben bijgewoond. En dat ook hun echtgenoten zijn meegereisd. Ik heb bevestigend geantwoord. Dat is algemeen geweten."
"En natuurlijk heeft het schepencollege die peperdure reis goedgekeurd, maar daar mag korpschef Lamine zich niet achter verschuilen. En er moeten vragen worden gesteld bij de administratie, in wie de schepenen een blind vertrouwen zouden moeten kunnen hebben", aldus De Ranter. "Een reis van 13.542 euro, op kap van de belastingbetaler, heeft niks meer te maken met vorming. Dat is misbruik, dat zijn wanpraktijken. De kostprijs is wraakroepend: een slag in het gezicht van die vele hardwerkende en goedmenende agenten aan de basis, die op alles moeten beknibbelen. Ik ben voor vorming van agenten, maar niet op deze manier. En Toronto is niet de enige straffe dienstreis die de politie in een recent verleden maakte."
"Mijn mening? Stop de normvervaging", besluit De Ranter. "Bij de politie én in de politiek. Laat kritische vragen toe. Maak alles openbaar..."
"Overuren om van achterover te vallen"
ANTWERPEN - SP.A-gemeenteraadslid Tanja Smit kreeg inzage in de 'prestatie-uren' van een zonehoofdcommissaris van de Antwerpse politie en vraagt naar aanleiding daarvan tekst en uitleg bij wat zij een 'totale verkwisting' noemt.
"In februari 2002 presteerde deze zonehoofdcommissaris 159,80 'prestatie-uren' (nacht-, weekeind- en overuren tesamen, red.), in april 144, in oktober 116 en in december 125", aldus Smit. "En dan heb ik het enkel over de echte uitschieters. Dat zijn overuren om van achterover te vallen. De Mammoetwet hanteert een maximum norm van 85 'prestatie-uren' per twee maanden! Ik wil dat de gemeenteraad inzage krijgt in de overuren van alle hoofdcommissarissen. En ik wil uitleg over de controle daarop."
Wordt ongetwijfeld nog vervolgd !!
Terug naar het thuisblad.